Κύπρος


Εθελότυφλοι και αφελείς

Είναι, μερικές φορές, απίστευτη η καθολικότητα μιας πάθησης στην Κύπρο, και στην συγκεκριμένη περίπτωση, της εθελοτυφλίας. Εθελότυφλοι υπάρχουν παντού και πάντοτε, αλλά αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο είναι επαναλαμβανόμενο και τρομακτικό. Ο βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις των ΗΠΑ, Μάθιου Πάλμερ παραχώρησε χωριστές συνεντεύξεις στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων και στο Τουρκοκυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, το οποίο η ελληνοκυπριακή δημοσιογραφία και διανόηση κλείνει μέσα σε εισαγωγικά. Ο κ. Πάλμερ είπε, σχεδόν επί λέξει, τα ίδια πράγματα. Στα ελληνοκυπριακά ΜΜΕ πανηγυρίσαμε που ο Αμερικανός αξιωματούχος «ξεκαθάρισε στην Τουρκία ότι προκαλεί με τις ενέργειες της στην Ανατολική Μεσόγειο» και ότι οι Αμερικανοί «την έχουν ενθαρρύνει να τις τερματίσει». Χρειάστηκε να δούμε από τα τουρκοκυπριακά ΜΜΕ (αυτά δεν τα θέτουμε σε εισαγωγικά) το σοβαρό μέρος της συνέντευξής του κ. Πάλμερ, αυτό που οι εθελότυφλοι προτιμούν να μην βλέπουν. Η ετοιμολογία της λέξης αναφέρεται στη «στάση εκείνου που προτιμά να μην αναγνωρίζει κάτι που είναι προφανέστατα αρνητικό, βλαβερό».

Λοιπόν, το αρνητικό ή βλαβερό συνίσταται στη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών ότι «η λύση του κυπριακού αποτελεί προτεραιότητά τους» και ότι «στηρίζουν τη Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία». Και ακόμα, ότι οι Αμερικανοί που συνεργάζονται με την Κύπρο για την ανάπτυξη των υδρογονανθράκων μας «αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να εκμεταλλευτούν τους φυσικούς πόρους. (Αλλά) Μαζί με αυτό υπερασπιζόμαστε ότι στο πλαίσιο μιας λύσης θα πρέπει να υπάρχει ένας ακριβοδίκαιος διαμοιρασμός των υδρογονανθράκων». «Σε αυτό το πλαίσιο –ανέφερε ο κ. Πάλμερ- στηρίζουμε τις προσπάθειες λύσης. Πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι μιλάμε για μια διαδικασία που θα πάρει χρόνια. Απέχουμε χρόνια από το να αποδώσουν σε χρήματα οι υδρογονάνθρακες. Γι’ αυτό υπάρχει μπροστά μας χρόνος για διαπραγματεύσεις. Εμείς έχουμε την ελπίδα ότι οι υδρογονάνθρακες θα προτρέψουν τις πλευρές για μια λύση».

Αντιλαμβάνομαι τι απ’ όλα αυτά, προφανώς, θεωρούμε αρνητικό, αλλά είναι αφελές να νομίζουμε πως οι Αμερικανοί έχουν προτεραιότητά τους να διασαλεύσουν και στο ελάχιστο τις σχέσεις τους με την Τουρκία την οποία «ενθαρρύνουν» να τερματίσει τις αταξίες της στην Ανατολική Μεσόγειο, όταν την ίδια ώρα σπρώχνουν εμάς να πάμε να λύσουμε το πρόβλημά μας με τη σύμμαχο Τουρκία, διότι το χρήμα από τους υδρογονάνθρακες αργεί. Και μάλιστα, χωρίς πρώτα τη λύση, μπορεί και να μην υπάρξει.  Οι Αμερικανοί «έχουν την ελπίδα ότι οι υδρογονάνθρακες θα προτρέψουν τις πλευρές για μια λύση», είπε σε όσους δεν εθελοτυφλούν.