Κύπρος


Που πάς Άντρο;

ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, ακούγαμε και γνωρίζαμε ότι προτεραιότητα του ΑΚΕΛ αλλά και του ιδίου του γγ του  Άντρου Κυπριανού, ήταν η άμεση επανέναρξη των συνομιλιών για το κυπριακό και η κατάληξη το συντομότερο δυνατόν, σε μία συμφωνημένη, δίκαιη και αμοιβαία αποδεκτή λύση.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ φαίνεται ότι κακώς είχαμε αυτή την εντύπωση, αφού ο ίδιος ο Α. Κυπριανού, ήλθε την Κυριακή, μέσα από μία συνέντευξή του στον «Φιλελεύθερο», να μας πληροφορήσει ότι «προτεραιότητα του κόμματός του είναι να φύγει ο Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ» και ότι υπάρχει πίεση από μια μερίδα του κόσμου της Αριστεράς, για συνεργασίες «πάση θυσία», ούτως ώστε να επιτευχθεί η απομάκρυνση του Νίκου Αναστασιάδη, από την εξουσία.

ΕΙΝΑΙ ΔΗΛΑΔΗ τραγικό. Το ΑΚΕΛ το οποίο επέκρινε κατά κόρο εδώ και 2-2,5  χρόνια τον πρόεδρο Αναστασιάδη, ότι θυσίασε το κυπριακό για την επανεκλογή του και την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπιμοτήτων και το οποίο, ανεξαρτήτως της υπερβολής που υπήρχε σε αρκετές περιπτώσεις σε αυτή του την προσέγγιση, είχε σε μεγάλο βαθμό δίκαιο, το ΑΚΕΛ, το οποίο είχε καταξιωθεί όλον αυτό τον καιρό ως η πιο συνεπής πολιτική δύναμη ως προς την υποστήριξη και προώθηση της λύσης του κυπριακού, να μας λέει σήμερα, ότι «υποστέλλει την σημαία» του αγώνα για λύση του κυπριακού και βάζει ως προτεραιότητα του, την αλλαγή διακυβέρνησης του τόπου.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ, συνειδητά το ΑΚΕΛ, μας λέει ότι «αφήνει τον γάμο και πάει για πουρνάρια» και αυτό σχεδόν 4 ολόκληρα χρόνια, πριν τις επόμενες προεδρικές εκλογές. Κάτι που μεθερμηνεύεται ότι και οι τελευταίες ελπίδες που υπήρχαν ότι ενόψει και της διαφαινόμενης αλλαγής στην ηγεσία των τουρκοκυπρίων θα εντατικοποιούσαμε τις προσπάθειες για να αξιοποιηθεί ο λίγος χρόνος που απομένει προς όφελος του κυπριακού, πάνε περίπατο.

ΑΚΟΜΑ πιο ανησυχητική και προάγγελος κακών, είναι η δήλωση του Α. Κυπριανού για πίεση που δέχεται για «πάση θυσία» συνεργασίες, αφού αυτό αυτομάτως παραπέμπει σε «εκπτώσεις» στην μέχρι τώρα πολιτική του κόμματος στο κυπριακό, για να χτιστούν «γέφυρες» με άλλες πολιτικές δυνάμεις, ούτως ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της «αλλαγής εξουσίας».

ΚΑΙ ΑΥΤΟ γιατί δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να αντιληφθεί κάποιος με ποιους θα επιδιώξει να συνεργαστεί το ΑΚΕΛ για να επιδιώξει να εκδιώξει από την εξουσία τον Αναστασιάδη και τον ΔΗΣΥ. Οι δυνητικοί συνεργάτες και ευχαρίστως προσφερόμενοι για κάτι τέτοιο, είναι κυρίως ο Νικόλας Παπαδόπουλος και το ΔΗΚΟ του και κατά δεύτερο λόγο, οι λοιποί απορριπτικοί συγγενείς,  ΕΔΕΚ, Οικολόγοι και Συμμαχία.

ΤΟ ΑΚΕΛ γνωρίζει, το λέει άλλωστε στη συνέντευξή του και ο ίδιος ο Α. Κυπριανού, ότι με τα κόμματα αυτά το χωρίζει στο κυπριακό κυρίως αλλά και σε άλλα θέματα, πραγματική άβυσσος. Σε ποια λοιπόν πολιτική βάση σκοπεύει να «χτίσει» μία συνεργασία μαζί τους; Στο αντισυναγερμικό και αντιαναστασιαδικό μένος, που προφανώς είναι το μόνο που τους ενώνει ή μήπως στην δίψα κάποιων (π.χ. Νικόλα Παπαδόπουλου και ΔΗΚΟ) για κατάληψη της εξουσίας ή των λοιπών, να διατηρηθούν απλά στο πολιτικό προσκήνιο;

ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ το ΑΚΕΛ την αλλαγή εξουσίας, είναι και κατανοητό και θεμιτό. Εκείνο που δεν είναι όμως κατανοητό και αποδεκτό, είναι ένα κόμμα που θέλει να παρουσιάζεται ως σοβαρό και ως η «ραχοκοκαλιά» των δυνάμεων της λύσης του κυπριακού, να παρουσιάζεται πρόθυμο να θυσιάσει το κυπριακό και να μπει σε μία «λυκοσυμμαχία», απλά και μόνο για να «διώξει τον Αναστασιάδη».

ΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι τα πικρά παθήματα του παρελθόντος, (μίνιμουμ πρόγραμμα με Σπύρο και η ανάδειξη του Τάσσου Παπαδόπουλου στην εξουσία) δεν έγιναν μαθήματα στην Εζεκία Παπαϊωάννου και αρχίζει και πάλι να φλερτάρει με ανάλογες περιπέτειες. Κρίμα γιατί πολλοί πίστεψαν ότι αυτά ανήκουν οριστικά στο παρελθόν και η νυν ηγεσία του ΑΚΕΛ διαφέρει από τις παλαιότερες. Μάλλον όμως λάθεψαν.